ZHP

Na terenie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Łasku działa 1 Wielopoziomowa Drużyna Harcerska Nieprzetartego Szlaku "Słoneczny Krąg"

W naszym Ośrodku działa 1 WDH „NS” Słoneczny Krąg.


Nieprzetarty Szlak – to kryptonim określający ruch drużyn harcerskich skupiających dzieci i młodzież specjalnej troski.

 

Powstał w 1958 roku w czasie pierwszego kursu dla nauczycieli i wychowawców zakładów leczniczych w Rabce. Kurs zorganizowano w Polsce przez Główną Kwaterę ZHP, ówczesne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministerstwo Oświaty i Wychowania. Od samego początku inspiratorem ruchu, jego sercem i mózgiem była Maria Łyczko. Najpierw jako szef sztabu, a potem przez wiele lat Kierownik Wydziału "Nieprzetartego Szlaku".

I Kurs Rabczański był początkiem eksperymentu, który przekształcił się w systematyczną i planową pracę drużyn harcerskich. Główne zadania ruchu to:

  • wypracowanie specyfiki pracy harcerskiej dla poszczególnych upośledzeń,
  • adoptowanie ogólnozwiązkowego programu dla potrzeb drużyn pracujących w placówkach rewalidacyjnych i opiekuńczych,
  • kształcenie kadry instruktorskiej.

Znakiem rozpoznawczym instruktorów "NS" jest wschodzące słoneczko. Harcerze "NS" są pełnoprawnymi członkami związku, noszą te same mundury, zdobywają sprawności i stopnie, realizują ten sam program i zadania, co harcerze działający w innych drużynach.

Zakres działalności drużyn Nieprzetartego Szlaku

Drużyny Nieprzetartego Szlaku skupiają osoby z:

  • placówek leczniczych
  • zakładów dla niewidomych i niedowidzących
  • zakładów dla głuchych i niedosłyszących
  • zakładów i szkół specjalnych dla osób niepełnosprawnych intelektualnie
  • szpitali dla nerwowo i psychicznie chorych
  • sanatoriów
  • zakładów dla niepełnosprawnych fizycznie
  • zakładów wychowawczych i poprawczych
  • kuratorskich ośrodków pracy z młodzieżą

Geneza nazwy "Nieprzetarty Szlak"

...Było to wtedy w Bieszczadach, Gorcach, Tatrach, zima już w listopadzie ośnieżyła stoki gór. W taki mroźny i śnieżny dzień marca 1958r wyruszyła ze schroniska na Turbaczu grupa turystów kierując się w stronę Lubonia. Szlak był pokryty głębokim śniegiem, a droga do szczytu daleka. Po uciążliwej wędrówce zdobyli szczyt, nocą ruszając w drogę powrotną. Trudności piętrzyły się, noc była ciemna, szlak gdzieś się gubił w świerkach i zaroślach. Świateł Rabki nie było widać. Idący torowali sobie drogę w zaspach. Do schroniska wrócili wszyscy szczęśliwie, choć bardzo utrudzeni. Czekała na nich pełna niepokoju komendantka kursu druhna Maria Łyczko. Wspólny wysiłek, pokonywanie zmęczenia i wykonanie zadania scaliło bardzo grupę wychowawców, którzy właśnie w Rabce kończyli kurs instruktorów. Trudy wyprawy skojarzyły się kursantom z ciężką pracą, jaką wykonują codziennie torując dzieciom drogę do pełnowartościowego życia. Nazwa kursu narzuciła się sama - Nieprzetarty Szlak.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Nieprzetarty_Szlak